Jaren later, in 2019, werd deze film in een prachtig gerestaureerde versie opnieuw vertoond: ditmaal in de filmzaal van het Flagey gebouw, een art-deco juweel uit de jaren ‘30, gebouwd als huis voor de nationale radio in België. En laat nu net Frank van Passels Radioman zich helemaal in ditzelfde Flagey afspelen, wederom met een romance tussen een verlegen jongen en een meisje die de wereld wil veroveren.

De cirkel is ook mooi rond, omdat de toenmalige hoofdrolspelers Frank Vercruyssen en Antje de Boeck ruim 30 jaar na Manneken Pis opnieuw schitteren in Radioman, al is het nu in fijne bijrollen. Kortom: ik heb deze week weer de kracht van cinema mogen ervaren toen ik ontroerd in mijn bioscoopstoel zat. Radioman is maar op enkele tijden in een paar plaatsen te zien, en hopelijk snel op een van de streamers. Manneken Pis is alleen te zien op de streamingdienst Sooner.

Verder kom ik nog even terug op een item uit mijn vorige nieuwbrief over de uitbreidingsplannen van Kino in Den Haag en Rotterdam. De zaken liggen net iets genuanceerder, zo begreep ik van Kino. Zo zijn ze met zowel Kinepolis (over het Rotterdamse Cinerama) als de gemeente Den Haag en de bewoners in het Haagse in goed constructief overleg, en gaat het conflict over Cinerama vooral tussen eigenaar VolkerWessels en Kinepolis. Waarvan akte. En uiteraard blijf ik het het volgen.

Wat ik ook elke dag weer volg, is de invloed van AI op de filmwereld. En daarom in deze nieuwsbrief extra aandacht hiervoor.

Academy stelt regels aan gebruik van AI - anders geen Oscarnominatie

Dat AI ook de filmindustrie flink opschudt, is wel duidelijk als je het filmnieuws een beetje volgt. Het is daarom ook niet vreemd dat de Academy of Motion Picture Arts and Sciences recent aankondigde om de Oscarregels rond het gebruik van AI aan te scherpen, zo schrijft onder meer de BBC. Voortaan komen alleen acteerprestaties die aantoonbaar door mensen zijn geleverd en scenario’s die door echte mensen zijn geschreven in aanmerking voor een Oscarnominatie. Technologie is al decennia onderdeel van filmproductie, mar de Academy voelt nu de noodzaak om expliciet vast te leggen dat de kern van acteren en schrijven menselijk moet blijven. Tegelijk wordt AI niet uitgesloten uit het maakproces. In andere disciplines — van montage tot visuele effecten — mag AI gewoon worden gebruikt.

Steeds meer regisseurs experimenteren met AI — maar blijven kritisch

AI wordt in Hollywood dus langzaam minder taboe, ook bij gevestigde makers. Regisseurs als Steven Soderbergh en Darren Aronofsky gebruiken het al voorzichtig in hun werk, bijvoorbeeld voor visuele experimenten of productieprocessen. Anderen, onder wie James Cameron en Ben Affleck, verkennen de mogelijkheden vooral achter de schermen, zo is te lezen in een stuk in de Guardian.

Opvallend is dat niemand het echt als wondermiddel presenteert. Soderbergh noemt het eerder een interessante fase dan een revolutie. Maar juist dat pragmatische experimenteren schuurt: AI ligt nog steeds gevoelig, zeker omdat het ook raakt aan banen, auteurschap en de kwaliteit van films.

Chinese streamingdienst bekritiseerd door gebruik AI-acteurs

De Chinese streamingdienst iQIYI ligt onder vuur na de lancering van een database met AI-gegenereerde ‘acteurs’. Het platform gebruikt digitale performers die inzetbaar zijn voor uiteenlopende producties. Uiteraard leidde dit meteen tot een stortvloed aan kritiek vanuit makers en acteurs. Zeker in een land waar AI, gezichtsherkenning en technologische vooruitgang zonder oog voor de menselijke maat of aandacht voor privacy steeds dominanter worden, lijkt deze angst me meer dan terecht. De kritiek wordt door iQIYI wat weggewimpeld - het zou zo’n vaart niet lopen, en de sector wordt bij het hele proces betrokken. Maar de hashtag “iQIYI went nuts” werd even trending in het overgecontroleerde China.

Ondertussen heeft wereldster Taylor Swift haar eigen beeld en geluid als merk in een database geregistreerd, maar dan juist om AI-misbruik tegen te gaan.

Podcast: Hoe China Hollywood steeds meer naar zijn hand zet

De invloed van China op Hollywood is de afgelopen jaren sluipenderwijs maar structureel gegroeid, zo blijkt uit een aflevering van de NRC podcast Wereldzaken. Amerikaanse filmstudio’s passen hun films steeds vaker aan om toegang te houden tot de lucratieve Chinese markt — van het schrappen van gevoelige thema’s tot het aanpassen van verhaallijnen en personages.

Ik heb er al vaker over bericht, maar in deze podcast wordt dit in een interessante context geplaatst. Het gaat namelijk verder dan alleen censuur. Ook op financieel vlak is de afhankelijkheid groot: Chinese investeringen en box office-opbrengsten spelen een steeds grotere rol in de besluitvorming van studio’s. Het gevolg is een vorm van zelfcensuur, waarbij makers al in een vroeg stadium rekening houden met wat wel en niet door de Chinese keuring komt. Luistertip!

Tegelijk rommelt het niet alleen in Amsterdam. In Rotterdam en Den Haag botsen bioscoopeigenaren met elkaar, of met bewoners en gemeente. Want de overname door Kino van de Cinerama bioscoop leek rond te zijn, totdat Kinepolis - de huidige uitbater - hier nu een stokje voor probeert te steken. Datzelfde Kino wil al jaren een eigen filmtheater in Den Haag openen, maar is nu in gevecht met omwonenden en de gemeente over de bouwplannen.

Over het overige gerommel in de filmwereld meer in deze nieuwsbrief. Een fijne filmweek!

Filmmakers schrijven brandbrief tegen fusie Warner en Paramount

De voorgenomen fusie tussen Warner Bros. Discovery en Paramount Skydance krijgt steeds meer tegenwind vanuit de creatieve sector, ondanks steun van de aandeelhouders. Volgens Variety hebben inmiddels meer dan 4.000 filmmakers, acteurs en andere industrieprofessionals een petitie ondertekend om de deal te blokkeren. Op de website blockthemerger.com is de brief terug te lezen, met steun van grote namen als Robert De Niro, Sofia Coppola en Holly Hunter.

De kern van hun bezwaar ligt bij de verwachte negatieve gevolgen voor hun creatieve diversiteit. De fusie zou leiden tot een van de grootste mediaconglomeraten ter wereld, met een ongekende concentratie van productie, distributie en streaming onder één dak. Critici vrezen dat dit de onderhandelingspositie van makers verder verzwakt en dat het aantal projecten — met name originele, niet-franchisegedreven films — onder druk komt te staan. Eén ding is zeker: ook los van de juridische problemen rond mededinging is dit nog lang geen done deal.

Iraanse filmmakers steeds meer in het verdomhoekje

De filmsector in Iran verkeert momenteel in een uitzonderlijk onzekere positie. Volgens The Hollywood Reporter voelen Iraanse filmmakers zich van alle kanten onder druk staan: enerzijds door de directe impact van het militaire conflict tussen de VS en Iran, anderzijds door de continue interne repressie en censuur. 

Binnen Iran zelf spreken makers over een groeiend gevoel van isolatie en machteloosheid. Producties liggen stil, internationale samenwerkingen zijn moeilijker geworden en reizen is vaak onmogelijk. Tegelijk klinkt kritiek dat de internationale filmwereld — die Iraanse cinema traditioneel omarmt op festivals — nu relatief stil blijft, waardoor de sector zich ook in de steek gelaten voelt.

De kijkervaring ontleed: nieuwe techniek meet live je filmbeleving

Hoe ver kan de bioscoopkijker worden gestuurd? In Bristol wordt geëxperimenteerd met een nogal futuristische bioscoopervaring, zo meldt de BBC. In een ‘smart cinema’ van de University of Bristol worden bezoekers tijdens een film uitgerust met headsets, polsbanden en camera’s die hun reacties realtime meten — van hartslag tot beweging en zelfs hersenactiviteit.

Het idee: precies kunnen zien wat een film met een publiek doet, scène voor scène. Die data geeft makers inzicht in waar spanning werkt, waar aandacht verslapt en hoe een verhaal echt binnenkomt. In theorie kan dat zelfs invloed hebben op de montage of uiteindelijke versie van een film.

De eerste test, met de korte sci-fi film Reno, laat zien hoe direct die feedback kan zijn. De vraag is zoals altijd met dit soort ontwikkelingen in een creatieve industrie die ook om geld draait: wie heeft er voordeel van? De makers of toch weer de filmconglomeraten?

Ook heeft het orakel uit Cannes weer gesproken: de selectie voor het komende festival in mei is inmiddels bekendgemaakt, met een sterke rol voor de internationale auteurscinema en veel bekende namen in de selectie. De officiële poster voor het festival moet nog onthuld worden, maar de mooie poster voor het onderdeel Quinzaine des Cinéastes is er al, ontwerpen door de Franse filmmaker Alain Guiraudie.

Een prachtige film die vorig jaar in Cannes in wereldpremière ging, draait nu in de bioscoop: The History of Sound. Ik werd er in elk geval enorm door geraakt, zo kun je lezen in Winq.

Bioscoopbezoek flink in de lift - en niet alleen in Nederland

De Nederlandse bioscopen en filmtheaters kunnen terugkijken op een succesvol Pasen. Tussen het familiecorvee, de meubelboulevard en eieren zoeken in doken 722.000 mensen een filmzaal in tijdens het paasweekend. De bloedeloze gameverfilming The Super Mario Galaxy Movie was met grote voorsprong de best bezochte film - ook internationaal trouwens - en is daarmee verantwoordelijk voor maar liefst de helft van de totale box office.

Naast de Super Mario-film hebben ook andere succesvolle titels dit jaar voor een opleving van het bioscoopbezoek gezorgd . De Amerikaanse box office had het beste 1e kwartaal sinds COVID - opmerkelijk want de afgelopen jaren was er vooral een dalende trend te zien. Ook in het VK zit de box office flink in de lift, met een stijging van 8 procent in Q1.

Een ander succesverhaal is de Nederlandse film Loverboy: Vertrouw Niemand. De film trekt, ondanks een stortvloed aan 1- en 2-sterren recensies - zo schreef NRC: “een pooierfilm die de vooroordelen van de manosphere én van PVV-stemmers bevestigt" - volle bioscoopzalen. Het is het vervolg van het in eigen beheer gemaakte Loverboy: Emoties Uit, met zo’n 380.000 bezoekers de best bezochte Nederlandse bioscoopfilm uit 2024. Een opmerkelijk succesverhaal waar regisseur Cyriel Guds in een aantal interessante podcasts (onder meer in Tussen Kunst en Misdaad en in The Bigger Picture) meer over vertelt.

Censuur in opmars: zijn we bang voor mannelijk queer naakt?

In The Hollywood Reporter is een interessante reconstructie te lezen over de uitbreng van de film Pillion, over een onstuimige BDSM-liefde tussen een stoere biker en een wat schuchtere jongen (check hier mijn recensie voor Winq). Het draait hierbij om de bioscoopversie waarin een grote (fake)penis te zien is, naast expliciete naaktscènes als een groep mannen zich klaarmaakt (no pun intended) voor een thuisorgie.

De film is uiteindelijk in de VS uitgebracht als ‘Not Rated’,,wat kan betekenen dat sommige bioscopen hem niet of slechts beperkt uitbrengen. Nu is er gedoe over de uitbreng van de film op streamingdiensten. De MPA (Motion Picture Association) - de Amerikaanse versie van de Kijkwijzer, maar dan dwingender - maakt nu bezwaar tegen bepaalde scènes, waaronder een shot van de (fake)penis en sperma op een gezicht. Ook zou volgens de MPA de seks in de film “te realistisch” zijn. Het gevolg is dat HBO Max nu voor de gecensureerde versie zou hebben gekozen.

Ik heb ook even opgezocht wat de Nederlandse Kijkwijzer over Pillion zegt. Het advies voor de film: 16 jaar en ouder (daaronder kan de film ‘schadelijk’ zijn), vooral door de seksueel getinte scènes. Argument van de Kijkwijzer:

Het zien van seks kan jongeren, die hun (seksuele) identiteit aan het ontwikkelen zijn, een verkeerd beeld geven van wat 'normaal' is.

Aan deze zin is al zoveel mis, zeker in relatie tot deze queer film, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Vooral ook omdat in Pillion de seks zo echt is neergezet. En is dit dan niet normaal?

Ik vond het daarom ook heel verfrissend om in de Guardian een heerlijk open interview te lezen met de makers van de Braziliaanse queer thriller Night Stage met als kop: ‘It’s the year of gay Brazilian cruising!’. Wie brengt deze film in Nederland uit?

Ondertussen moest in Nederland regisseur Eddy Terstall wat bloot uit zijn film Land van Johan knippen, anders wilde omroep Max de film niet op tv uitzenden en zou de producent met een financieel gat zitten. Terwijl kogelregens en fysiek geweld de meest normale zaak van de wereld zijn in films, wordt de omgang met naakt - of het nu op tv is, in de bioscoop of in het echte leven - steeds problematischer. Sommige dingen zijn gewoon niet te begrijpen.

Ondertussen zag ik in de bioscoop A Family, de nieuwe film van de zeer getalenteerde regisseur Mees Pijnenburg, waar vooral de stiltes door je ziel heen snijden. Nederlandse pareltjes, ze zijn er zeker!

Een fijne filmweek!

Netflix verliest zaak over Europese investeringsplicht

Netflix heeft vorige week een belangrijke juridische strijd in Europa verloren: het platform moet blijven investeren in lokale producties en daarbij de nationale regels van elk land volgen. Daarmee bevestigt de EU dat streamingdiensten niet langer buiten het traditionele filmecosysteem staan, maar er actief aan moeten bijdragen.

Voor Netflix betekent dit dat ze hun strategie gefragmenteerder en regionaler wordt. Lokale content is voortaan niet langer alleen een creatieve keuze en een marketingmiddel, maar ook een wettelijke verplichting. De Europese filmindustrie is hierbij de winnende partij: Europese producties krijgen structureel meer financiering en raken sterker verweven met de nog altijd groeiende globale streamingplatforms.

Midden-Aarde blijft goudmijn: nieuwe Lord of the Rings-films aangekondigd

Het was een opmerkelijke aankondiging van afzwaaiend Late Night host Stephen Colbert: samen met zijn zoon Peter wordt hij de aanjager voor een nieuwe Lord of the Rings film: The Lord of the Rings: Shadow of the Past. Het is de verfilming van een aantal hoofdstukken van Tolkiens The Fellowship of the Ring die eerder door regisseur Peter Jackson uit zijn trilogie opzij zijn gelegd. Ook kondigde Warner Bros. een LOTR-spin-off aan: The Hunt for Gollum. Met de combo van Andy Serkis en Jackson mikt de studio nadrukkelijk op nostalgie én herkenbaarheid. Risicomijdend gedrag en creatieve armoede of een interessante nieuwe franchise?

Controverse en couture: The Drama als marketingmachine

Nog vóór de reguliere bioscooprelease is The Drama uitgegroeid tot een ‘hot topic’ in de filmwereld — en dat heeft opvallend weinig met de film zelf te maken. Een controversiële plotwending, waarin een schietpartij een rol speelt, leidde tot felle discussies over smaak en grenzen binnen het romcomgenre.

Tegelijkertijd draait de promotie op volle toeren, met de Amerikaanse actrice Zendaya — tevens zangeres, danseres en model — die via zogeheten ‘method dressing’ (outfits die verwijzen naar de film) de publiciteit domineert. Haar verschijning op de première in Parijs in een rugloze bruidsjurk, werd minstens zo breed uitgemeten als de film zelf.

Zowel The Guardian als website Page Six beschrijven in twee interessante artikelen hoe marketing, mode en controverse steeds meer samenvallen. Zo benoemen ze de film als een onderdeel van een breder cultureel moment waarin elk los element — van plot tot rode loper — haast belangrijker wordt dan de film zelf.

India blokkeert vertoning Oscargenomineerde film over Gaza-drama

De Indiase filmkeuring heeft recent de vertoning van The Voice of Hind Rajab, een voor een Oscar genomineerde documentaire over een tragische bomaanslag in Gaza, tegengehouden. Officieel vanwege “gevoelig politiek materiaal”, maar het besluit past in een bredere trend waarin politieke autoriteiten en culturele instanties steeds vaker ingrijpen in de uitbreng van films met een politiek-maatschappelijke context.

De Indiase filmkeuring (CBFC) heeft al eerder om omstreden redenen films geweerd of laten aanpassen. Zo werd Lipstick Under My Burkha in 2017 geblokkeerd omdat de film “te vrouwgericht” en seksueel expliciet zou zijn. Na protest werd de film alsnog uitgebracht met een speciaal label om het aantal bezoekers te beperken. En in 2019 moesten de makers van Udta Punjab bijna 90 scènes verwijderen vanwege drugsgebruik en negatieve beeldvorming van de staat Punjab.

Oscars 2026: Giftig Hollywood viert zichzelf — maar durft niet vooruit te kijken

De Academy Awards lieten afgelopen nacht weer ouderwets zien hoe Hollywood zichzelf graag viert — maar ook hoe de industrie in beweging is. De grote winnaar was One Battle After Another van Paul Thomas Anderson, een absurdistische politieke thriller dat volgens Anderson zelf bedoeld is als boodschap van hoop en verantwoordelijkheid voor een jongere generatie. De film nam zes Oscars mee naar huis, waaronder beste film, regie en bewerkt scenario. Toch werd de avond misschien nog wel meer bepaald door de runner-up. De veelbesproken film Sinners, een vampierverhaal tegen de achtergrond van segregatie in de VS, pakte vier prijzen, waaronder beste cinematografie voor Autumn Durald Arkapaw. Met deze prijs schrijft ze geschiedenis: zij is de eerste vrouw ooit die dit beeldje kreeg, na bijna 100 jaar uitsluitend mannelijke winnaars. Met deze twee winnende films leverde het Warner Bros. - waar de afgelopen maanden door Netflix en Paramount een hevige paringsdans mee werd gevoerd, met de laatste als voorlopige gelukkige - zelfs een historisch aantal Oscars op. 

Er waren ook de gebruikelijke Oscar-curiosa. In de categorie korte live-action film gebeurde iets wat zelden voorkomt: een gelijkspel. Zowel The Singers als Two People Exchanging Saliva kregen het beeldje. Verder won Sentimental Value als eerste Noorse titel ooit de Oscar voor Beste Internationale Film, en passeerde daarmee uitgesproken politieke films als The Secret Agent en It Was Just an Accident.

The Guardian fileert in een sterke analyse vooral de toon van het awardsseizoen. Volgens de krant was dit een van de meest toxische en vermoeiende Oscar-edities van de laatste jaren. Het past bij een seizoen waarin online discussies, virale uitspraken van acteurs en sociale-mediastormen soms belangrijker leken dan de films zelf.

Presentator Conan O’Brien opende met een reeks grappen over Hollywood, maar dat de VS tot op het bot gepolariseerd en gepolitiseerd is, bleef op wat losse flodders na zorgvuldig buiten beeld. Terwijl buiten het Dolby Theatre de realiteit van de hedendaagse filmindustrie fel opvlamt — een industrie die worstelt met streaming, studiofusies en een steeds luidruchtiger online debat over wat cinema eigenlijk nog betekent. En ja, de show probeerde weer expliciet cinefiel te zijn — meer aandacht voor regisseurs, filmgeschiedenis en vakmanschap — maar bleef tegelijk een zorgvuldig geregisseerde marketingshow voor de grote studio’s die met een naar binnen gekeerde blik net doen alsof alles goed gaat. Dream on, Hollywood!

Arthouse-succes en blockbusterflops: Amerikaanse bioscoopmarkt blijft grillig

De Amerikaanse bioscoopmarkt laat een steeds verdeelder beeld zien. Terwijl sommige films onverwacht grote successen boeken, worstelen andere – vaak duurdere – producties om hun investering terug te verdienen. Dat blijkt uit drie recente analyses van filmvakblad Variety.

Zo passeerde Marty Supreme van indie-studio A24 met Timothée Chalamet in de hoofdrol, onlangs wereldwijd de grens van 100 miljoen dollar en groeide daarmee uit tot een van de grootste onafhankelijke hits van het jaar. Het succes onderstreept hoe een sterke ster en een duidelijk profiel – in dit geval een energieke pingpongfilm met arthouseflair – ook buiten de traditionele blockbusterlogica publiek kunnen trekken - ook al leverde het de film afgelopen nacht geen Oscars op.

Tegelijkertijd zijn er ook tegenvallers. The Bride! van Maggie Gyllenhaal, een ambitieuze en dure variatie op het Frankenstein-verhaal, blijkt juist een kostbare misrekening. Ondanks een sterrencast en stevige marketingcampagne is de film een flop aan de boxoffice.

Die tegenstrijdige resultaten passen in een bredere trend. Uit een nieuw onderzoek van het Pew Research Center blijkt dat in 2025 nog maar ongeveer de helft van de Amerikanen een bioscoop bezocht. Hoewel grote hits nog steeds publiek kunnen mobiliseren, is het structurele bioscoopbezoek duidelijk lager dan voor de pandemie. Daarmee lijkt de COVID-periode een onomkeerbare breuk te zijn geweest. Is de VS zoals wel vaker de voorbode van wat ook ons staat te gebeuren?

Gelukkig was er ook fijn Berlinale-nieuws; de Teddy Award - die zich richt op queer cinema - bestaat 40 jaar. The Hollywood Reporter brengt een mooi stuk over de geschiedenis van deze unieke filmprijs.

En dan hoofdstuk zoveel van Gerommel in de Polder. Na de bestuurscrisis in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam is nu Eye Filmmuseum aan de beurt. Zij kunnen met het aangekondigde vertrek van Bregtje van der Haak op zoek naar een nieuwe directeur. Het zal er nog wel even onrustig blijven…

Paramount neemt Warner Bros. definitief over — en nu begint de reshuffle pas echt

De Paramount–Warner Bros. Discovery-megadeal met een astronomische waarde van 110 miljard dollar is eind februari officieel beklonken, maar het echte spel rond streamingplatforms, bioscoopwindows en studiomacht gaat nu pas beginnen. In de eerste blauwdruk zegt Paramount CEO David Ellison dat Paramount+ en HBO Max uiteindelijk moeten samensmelten tot één streamingdienst, met samen 200 miljoen abonnees wereldwijd. Met dit grote integratieproject moet 6 miljard dollar worden bespaard én is de concurrentie weer een stuk minder geworden (lees: de prijzen kunnen verder omhoog en makers hebben minder te kiezen). De beide filmstudio’s blijven los van elkaar bestaan, met elk 30 bioscoopreleases per jaar met minimaal 45 dagen tussen bioscoop en streaming. Ondertussen loopt de schuld van Paramount op tot 79 miljard dollar toe en zette kredietbeoordelaar Fitch het bedrijf zelfs op junkstatus vanwege de lastig terug te verdienen schuldenlast. Ook moeten toezichthouders in de VS en het VK nog toestemming geven. We zijn hier nog niet klaar mee…

Fansite over film wordt een machtsfactor: Letterboxd als film-influencer

De New York Times dook vorige maand in het succes van Letterboxd, dat in tien jaar tijd van hobbyhoekje uitgroeide tot een plek waar filmgesprekken, opinievorming én streaminggedrag elkaar beïnvloeden: wat je vrienden zien, liken en promoten, stuurt steeds vaker wat jij (en de algoritmes) gaat kijken — en daarmee ook welke titels boven komen drijven zonder traditionele marketingmachine. Letterboxd heeft inmiddels tientallen miljoenen gebruikers en groeit nog steeds als kool, vooral sinds de pandemiejaren.

Ghana’s handgeschilderde filmposters: pop-art, piraterij en pure filmgeschiedenis

De kunst- en designwebsite Collater.al dook in de wereld van Ghanese ‘mobile cinema’ posters: felgekleurde, met de hand geschilderde affiches die videoclubs en reizende bioscopen in de jaren ‘80 en ‘90 gebruikten om publiek te lokken — vaak met heerlijk overdreven actie, extra monsters of dik aangezette helden - ook omdat de schilder soms alleen een titel of vage plotbeschrijving had. Het resultaat: unieke, kunstwerken die tegelijk iets vertellen over lokale distributie, VHS-cultuur en de creatieve vrijheid aan de randen van de officiële filmindustrie.

Cinema Perdu: een podcast over verdwenen Amsterdamse bioscopen

In de podcastserie Cinema Perdu, gemaakt door Studio Wanklank, duikt scenarioschrijver en filmjournalist Rogier Proper met schrijver en filmfan Guus Luijters in de rijke bioscoopgeschiedenis van Amsterdam, over zalen die nu supermarkten zijn tot plekken waar alleen nog een gevelnaam aan filmavonden herinnert. Het is - ondanks de wat beroerde audiokwaliteit - een fijne combinatie van stadsgeschiedenis en cinefilie, met Luijters die (vlak voor zijn overlijden in januari 2025) herinneringen ophaalt aan de films, de buurten en de sfeer van een avondje ‘naar de filmladder’ op donderdag. Rogier Proper was eerder hoofdredacteur van filmblad Skoop en had als het personage Jaap Knasterhuis een filmrubriek in het legendarische radioprogramma Ronflonflon van Wim T. Schippers, waar ik als tiener een fervent fan van was. Cinema Perdu is hier te luisteren en uiteraard via Spotify en alle podcast apps. 

De rijke bioscoopgeschiedenis van Berlijn

Nu de Berlinale net is afgelopen - waar temidden van een hoop gedoe rond het (a)politieke karakter van films en filmfestivals de film Yellow Letters van İlker Çatak de Gouden Beer kreeg - én de iconische bioscoop Kino International na een miljoenenrestauratie van 18 maanden net de deuren weer heeft geopend, is het een mooi moment om een duik te nemen in de bioscoopgeschiedenis van de Duitse hoofdstad. Het Landesdenkmalamt Berlin maakte een aardige video hierover.

Vergane glorie: struin door verlaten bioscooppaleizen uit een rijk verleden

Urban exploring - het verkennen van verlaten gebouwen - is tegenwoordig bijna mainstream geworden. The Proper People, twee jongens die al jaren hun ontdekkingstochten op YouTube zetten - zijn echte pioniers hierin en nemen je als kijker mee in een nostalgisch verleden. Recent maakten ze nog een video over het prachtige Proctor’s Theater, geopend in 1914. Maar in de afgelopen jaren verkenden ze meer oude filmtheaters. Check vooral hun playlist Abandoned Theaters.

Monoplex: Zuid-Korea geeft kijkje in de de toekomst van de bioscoop

Op de Substack-pagina van Patrick von Sychowski - ofwel de Cinema Guru - las ik een interessant stuk over een nieuwe bioscooptrend in Zuid-Korea - de kraamkamer van bioscoopvertoningen - die snel opmars doet: de monoplex, ofwel de microbioscoop. Het zijn zeer luxe kleine zalen in hotels, appartementsgebouwen en andere gebouwen voor divers gebruik. Ik zie dit niet het reguliere bioscoopmodel volledig op z’n kop zetten, maar zaken als 4DX en zeer luxe verstelbare stoelen zijn ook hier in Nederland door de grote ketens breed uitgerold. Een kijkje in de nabije toekomst dus?

Historische filmtempel Variety Arts Theater brengt ode aan de beeldcultuur

In downtown Los Angeles is het historische Variety Arts Theater na decennia dicht te zijn geweest weer open als expositieruimte. Verzamelaar Julia Stoschek laat er een grote selectie video- en filmkunst zien die 120 jaar bewegend beeld overbrugt—van vroege experimenten tot hedendaagse installaties, op het snijvlak van cinema, galerie en festivalcultuur. Een mooi voorbeeld van het hergebruik van dit soort gebouwen, zeker in de VS waar zoveel prachtige filmgerelateerde gebouwen met een sloopkogel tegen de vlakte zijn geslagen.

In deze nieuwsbrief naast festivalnieuws ook fijne berichten uit Hollywood over betrokken filmmakers die cultureel bioscooperfgoed van de sloopkogel redden. Je wordt er spontaan vrolijk van in deze barre tijden.

Nieuwe Vlaamse golf verovert Europese filmfestivals

Op 12 februari start in Berlijn weer de Berlinale, onderdeel van de Big Five (Cannes, Venetië, Berlijn, Toronto en Sundance), ofwel de vijf grootste en meest invloedrijke filmfestivals ter wereld. Nederland speelt dit jaar in Berlijn een aardig woordje mee, met A Family van Mees Pijnenburg in de jeugdsectie Generation 14plus en Truly Naked van Muriel d’Ansembourg in het bijprogramma Perspectives. Maar het is toch echt België - en dan vooral Vlaanderen - dat Nederland voorbij streeft op het internationale filmpodium. En dat is niet voor het eerst.

Vlaanderen heeft dit jaar dan ook met één titel de Competitie van Berlijn weten te bereiken: Dust van Anke Blondé, een thriller over macht en moraal in de techwereld. Naast het hoofdprogramma is ook de Generation 14plus sectie afgedekt met de jeugdfilm Tegenwoordig heet iedereen Sorry van Frederike Migom, en in bijprogramma’s draaien nog Vlaamse films als Heysel 85 van Teodora Ana Mihai, Henry is a Girl Who Likes to Sleep van Marthe Peters, en JOY BOY van Collectif Faire-En actrice Violet Braeckman is een van de Shooting Stars, ofwel Europees aanstormend talent. 

En recent kreeg de Vlaamse wind nog wat extra wind in de rug: Pieter-Jan De Pue’s Mariinka opent in maart CPH:DOX, het meest prestigieuze documentairefilmfestival in Kopenhagen. Kortom: de Vlamingen flikken het weer, mede dankzij een sterk VAF (het Vlaams Audiovisueel Fonds). Even een studiereisje naar de zuiderburen boeken?

Heeft Sundance als filmfestival nog een toekomst?

Terwijl Berlijn gretig in de startblokken staat voor de 76ste editie, sluit het Amerikaanse Sundance, het filmfestival voor de onafhankelijke cinema, opnieuw een lastige editie af. Voor het laatste in Sundance, Utah, waar het in 1978 allemaal begon met oprichter Robert Redford. De verhuizing naar Boulder, Colorado volgend jaar zal hij niet meer meemaken, Redford overleed afgelopen zomer in Sundance.

In de Guardian las ik een scherpe analyse over de problemen van dit eens zo energieke festival. Streamers kopen er selectiever in en studio’s vermijden steeds meer risico’s. Zo won de film Josephine van Beth de Araujo zowel de jury- als publieksprijs, maar heeft nog altijd geen distributeur — een symbool van het Sundance-dilemma anno 2026. En ook de enorme polarisatie in de Amerikaanse samenleving drukt een enorm stempel op het festival, dat steeds vaker gebruikt wordt als podium voor politiek protest. De vraag is of een nieuwe festivalplek ook voor een nieuwe identiteit van Sundance gaat zorgen.

Kristen Stewart blaast historisch filmtheater nieuw leven in

In Los Angeles heeft actrice en filmmaker Kristen Stewart het historische Highland Theatre in Los Angeles gekocht en start een grondige restauratie van het vervallen honderdjarige theater dat in 2024 de deuren moest sluiten. “Zie het als tegengif voor de graaicultuur in Hollywood,” zo motiveerde ze haar aankoop fel in een interview. Haar missie voor het Highland Theatre: een plek waar bewoners, families én makers samenkomen, met diverse zalen en ruimte voor publieks­evenementen.

De reddingsactie past in een bredere trend waarin filmmakers iconische bioscopen van de ondergang willen redden. Zo heropende Quentin Tarantino de Vista bioscoop en redde Jason Reitman de Village Cinema. Stewart wil met Highland vooral een sociale buurthub bouwen, en pas in de tweede plaats een plek voor cinefielen. In een artikel en video voor Architectural Digest krijg je in elk geval al een aardig inkijkje.

Wat de twee mastodonten ook wel woke zullen vinden, is het mooie aanbod aan lhbtqia+ films dat dit jaar in de Nederlandse bioscopen gaat draaien. Voor Winq lichtte ik een paar interessante titels er alvast uit.

Een mooie filmweek, met naast politiek hopelijk ook wat escapisme 😊

Docu over Melania Trump krijgt onverwacht een gouden randje

Onderschat nooit de kracht van de Trump dynastie. Dat zou toch een les moeten zijn na de herverkiezing van pater familias Donald Trump waar menig Amerika-watcher een weddenschap over verloor. Veel filmcritici en Trump-sceptici zag de net uitgekomen Amazon documentaire over het glamourleven van First Lady Melania Trump als een perfecte aanleiding om niet alleen de film, maar ook de motieven van Amazon-baas Jeff Bezos in twijfel te trekken - en terecht lijkt me. Macht is tegenwoordig te koop in de VS, zeker met deze Trump reclamespot die - inclusief marketing - 75 miljoen dollar kostte. Het hoongelach over de miserabele kwaliteit van de film leverde smeuïge recensieteksten op: “Two hours of Melania feels like pure, endless hell”, zo las ik in de Guardian. Toegegeven, zeer vermakelijk. Net als het gretig gebrachte nieuws over de magere eerste box-office cijfers. Het is iets dat lekker weghapt: slechts 1 kaartje verkocht! In Zuid-Afrika werd de bioscooprelease last-minute geannuleerd, en ook in Nederland stroomt de docu meteen door naar Amazon Prime.

Maar… there’s no such thing as bad publicity, zo weten we met menig filmvehikel dat het tot een box-office hit weet te schoppen. Melania lijkt het na een mager begin onverwacht goed te doen in de Amerikaanse zalen, zo meldt The Hollywood Reporter nu. De aanbevelingen van conservatieve mediakanalen, georganiseerde Trump-aanhangers en het gepolariseerde klimaat lijken de film een flinke boost te geven. En daarmee lijkt ook de controversiële regisseur en vriend van Epstein Brett Rattner een comeback te maken, zo schets VRT Nieuws in een interessant stuk.

Waarmee dit alles maar weer aantoont dat alles politiek is - ook film.

Indiase filmkeuring verbiedt uitbreng Bollywood film door activistische hoofdrolspeler

Cinema en politiek is een thema waar je deze week over bleef struikelen. Jana Nayagan, de nieuwe Bollywoodfilm van megaster Vijay, had op 9 januari in première moeten gaan, maar belandde in een juridisch mijnenveld. De filmkeuring (ofwel de Central Board of Film Certification, onderdeel van het Ministerie van Informatie in India) gaf de film een negatieve beoordeling voor uitbreng, waarna een rechter van het Madras High Court de makers toch in het gelijk stelde. De CBFC liet deze uitspraak vervolgens weer terugdraaien door een meervoudige Kamer en is een procedure bij het Indiase Hooggerechtshof gestart om te voorkomen dat een andere rechtbank de film alsnog toestaat.

Waarom zoveel heisa? Vijay is naast zijn acteercarrière ondertussen ook politiek zeer actief, waardoor alles wat hij doet in een politiek frame wordt gezien. Dat horen we dus vaker nu, al haalt dit voorbeeld dan weer niet de media hier. Lees dus vooral het stuk hierover in de Times of India.

Unieke restauratievondst in iconische Britse bioscoop

Temidden van al het grote nieuws is een klein bericht van de BBC over de vondst van een unieke filmposter een heerlijke afleiding. Tijdens een uitgebreide restauratie van Paignton Picture House, één van de oudste bioscopen van Europa, is een grote, handgeschilderde poster gevonden die aankondigt dat twee leeuwen uit de film Born Free (1966) na de opnames naar Paignton Zoo verhuisden. Wat mij betreft een prachtig voorbeeld hoe lokale geschiedenis, filmcultuur en de rol van dieren daarbij elkaar kunnen raken. De bioscoop heropent later dit jaar, en een vertoning van Born Free lijkt me een no-brainer. Leuk weetje: Agatha Christie had er ooit haar eigen gereserveerde stoel.

Een fijne filmweek!

Oscarnominaties 2026: het verhaal achter de lijst

Het belangrijkste Oscarnieuws was meteen duidelijk: Ryan Cooglers Sinners schrijft geschiedenis met het recordaantal van 16 nominaties, een ongekende score die laat zien dat de huidige Academy het horror-genre inmiddels heeft omarmd, met nominaties voor beste film, regie en acteerprestaties. Daarachter komen Paul Thomas Andersons One Battle After Another met 13 nominaties en Guillermo del Toro’s Frankenstein en Joachim Triers Sentimental Value met beide negen nominaties, waarmee de Europese cinema goed vertegenwoordigd is.

De erkenning van Sinners wijst erop dat de Academy niet alleen maar gevoelig is voor serieus drama, maar nu ook Cooglers zwarte genre-oefening met een duidelijke maatschappelijke relevantie op het schild wil hijsen als teken van het verhaal dat Hollywood nu moet vertellen. Verder is de rol van streaming nu mainstream geworden, met de nominaties voor Netflix’ Train Dreams en Frankenstein.

En dan de ‘missers’. Op zich een onzinterm natuurlijk, want hoe leuk is het juist om verrassingen tegen te komen. En elk jaar de usual suspects is ook dodelijk saai. Wicked: For Good een snub? Gelukkig maar, zou ik zeggen. Deze bloedeloze franchise mag voorgoed de afgrond in worden gekieperd.

Bij de vrouwen lijkt het een strijd tussen Jessie Buckley (Hamnet), Renate Reinsve (Sentimental Value) en Emma Stone (Bugonia) te worden, met drie krachtige maar totaal verschillende acteerstijlen. Bij de mannen zijn zowel gevestigde namen als nieuwkomers genomineerd, maar het negeren van Paul Mescal voor Hamnet is toch wel een gemis.

Kortom: de nominaties van 2026 laten zien dat de Academy nieuwsgieriger en meer open-minded is dan vijf jaar geleden. Op 16 maart weten we of zich dat ook vertaalt in concrete gouden beeldjes.

Iraanse filmmakers in ballingschap: “Open het internet, stop de repressie!”

Ook Iraanse filmmakers laten van zich horen nu er in hun thuisland duizenden demonstranten door de Iraanse machthebbers om het leven zijn gebracht en het land zo goed als onbereikbaar is door het afsluiten van internet en telefoonlijnen. Cineuropa publiceerde recent een verklaring van de Iranian Independent Filmmakers Association en prominente makers in ballingschap. De oproep: laat ambassades in Teheran hun internettoegang openstellen voor omwonenden, zodat zij contact met de buitenwereld kunnen houden. 

Gisteren sloten wereldwijd zo’n 800 filmmakers zich bij deze oproep aan, waaronder Juliette Binoche, Marion Cotillard, Yorgos Lanthimos en verbannen Iraanse makers en acteurs als Golshifteh Farahani, Zar Amir Ebrahimi en Shirin Neshat. Zo wordt film naast escapisme ook steeds vaker uitgesproken politiek. Bittere noodzaak in deze tijd.

Libische filmmaker vecht voor terugkeer van bioscopen in zijn land

Ooit had de Libanese hoofdstad Tripoli een bloeiende film- en bioscoopcultuur. Maar sinds het bewind van Kadhafi en de oorlog die erop volgde, is deze totaal verdwenen. De Libanese regisseur Mouayed Zabtia wil met een eigen studio aan huis nu in het klein een revival starten. De bevlogenheid van Zabtia en het vertrouwen in de toekomst - mede door platforms als Netflix en Amazon en het eerdere succes van Libische films als Freedom Fields en Donga) laten zien dat de filmkunst juist op dit soort plekken al onze steun moet verdienen.

Hoe Chaplin het tijdloze eindshot van City Lights maakte

In alle hectiek van het actuele filmnieuws - om over de rest van het turbulente wereldgebeuren nog maar te zwijgen - is het fijn om een stuk tegen te komen over een film van 95 jaar oud: het prachtige City Lights van Charlie Chaplin. Alhoewel Chaplin ook in zijn leven al te maken had met de autocratische grillen van de Amerikaanse overheid. But that’s for another time…

BBC Culture duikt namelijk in de ontstaansgeschiedenis van de laatste close-up uit City Lights: het moment waarop de bloemenverkoopster de zwerver herkent. Er zijn set-anekdotes over Chaplin en Virginia Cherrill over hoe ze de emotionele ontlading in enkele dagen weten te perfectioneren tot een scène voor de eeuwigheid. Filmcriticus James Agee noemde dit ooit “het grootste stuk acteren dat ooit op film is vastgelegd.”

Larraín-broers lanceren online platform voor onuitgebrachte indie-films

De Chileense filmmakers Juan de Dios en Pablo Larraín zijn deze week Pijama gestart. Geen kleding voor in bed, maar een wereldwijd streaming platform waarmee onafhankelijke films zonder distributiedeal direct bekeken kunnen worden. De makers bepalen zelf de huurprijs en ontvangen 80 procent van de opbrengst. De site werd gelanceerd met titels als Neruda, The Club en Ema, inclusief apps voor iOS, Apple TV, Roku en Android. Op dit moment zijn op de site - pijamafilms.com - alleen nog maar Chileense films te vinden, maar daar zou dus snel verandering in moeten komen. Een revolutie van en door filmmakers - in deze tijd van mafioso regimes een welkome verademing!

Bezuinigingen bij het Nederlands Film Festival, bravoure bij het IFFR

Na het slechts nieuws rond Eye Filmmuseum, dat eind vorig jaar bekend maakte vanwege financieel wanbeleid flink het mes te moeten zetten in personeel en programma’s, ontkwam deze week ook het Nederlands Film Festival niet aan bezuinigingen vanwege het wegvallen van subsidies. Artistiek directeur Ido Abram, nog maar anderhalf jaar geleden gestart, stapt op bij het festival waardoor er een eenkoppige directie ontstaat, bestaande uit Marjolijn Bronkhuyzen. Hoofd Programma Claire van Daal krijgt voortaan de titel Artistiek Leider op haar visitekaartje. De vraag is natuurlijk of dit gegoochel het (potentiële) festivalpubliek wat uitmaakt. Een ambitieuze zelfreflectie op de rol die het NFF zou moeten spelen, lijkt me zinvoller.

Ondertussen blaakt het International Film Festival Rotterdam, dat al een flinke sanering achter de rug heeft, weer van het zelfvertrouwen. Interessant is dat ze voor de 55ste editie eind januari nieuwe culturele samenwerkingen hebben aangekondigd, waaronder met Fenix, het kunstmuseum over migratie op Katendrecht.

Cinema-dagen geven Europese zalen een flinke boost

Actiedagen om meer mensen de bioscoop in te krijgen, waren vorig jaar overal in de wereld een succes. Zo meldde de internationale vereniging van bioscopen dat in Frankrijk de Printemps du Cinéma ruim 2 miljoen bezoekers trok en de zomereditie La Fête du Cinéma 3 miljoen. Kinofest in Duitsland verkocht in twee dagen 1,65 miljoen actiekaartjes, waarmee het het meestbezochte bioscoopweekend van het decennium was. Spanje’s Fiesta del Cine noteerde in het voorjaar een groei van 52 procent ten opzichte van 2024, en de Italiaanse Cinema in Festa groeide met 42 procent. En ook de cijfers in Nederland, België, Zweden én Saoedi-Arabië lieten opvallende pieken zien. Bij die laatste bestond de helft van het bioscoopbezoek trouwens uit films uit eigen land of uit Arabische buurlanden.

Netflix blijft prominent in het nieuws

De streaminggigant Netflix beheerst, na het overnamenieuws rond Paramount eind vorig jaar - nog altijd de nieuwsmedia. Zo maar een greep van de afgelopen week.

• Netflix tekent een wereldwijde deal met Sony Pictures, waardoor Sony-films na hun bioscooprelease meteen - op Netflix beschikbaar komen. Hier nemen ze wel tot 2029 de tijd voor. De komende jaren zullen steeds meer nieuwe Sony-titels het zogenaamde ‘window’ (de tijd tussen bioscoop en online) verpulveren.

• Tegelijk schuift Netflix verder richting live-evenementen. Op 24 januari zendt het Skyscraper LIVE uit, waarin free-solo-klimmer Alex Honnold de gevel van de Taipei 101 beklimt, een wolkenkrabber in de Taiwanese hoofdstad van maar liefst 508 meter hoog. Een spannende gok in meerdere opzichten.

• Met hun bedrijf Artists Equity hebben Ben Affleck en Matt Damon bij Netflix een deal afgedwongen waarbij alle 1.200 crewleden van de film The Rip een eenmalige bonus krijgen als de film in de eerste 90 dagen vooraf afgesproken kijkdoelen haalt. Dit is een breuk met Netflix’ gebruikelijke verdienmodel en kan een precedent zijn voor fair pay in streamingland.

• In Nederland startte bovendien de rechtszaak van Janus van Wesenbeeck tegen het Amerikaanse hoofdkantoor van Netflix. Hij claimt miljoenen van het bedrijf omdat hij vindt dat het Undercover-personage Ferry Bouman op hem is gebaseerd en daar niet voor is gecompenseerd.

Een mooie jaarwisseling en tot in 2026!

Filmjaar 2025 in toplijstjes

Je struikelt over de lijstjes van beste films, maar een paar steken er voor mij altijd bovenuit. Al komt Paul Thomas Andersons meesterwerk One Battle After Another toch vaak op de eerste plaats terecht. Ook de Nederlandse filmpers verkoos vandaag deze film tot hoogtepunt van 2025, met Voor de meisjes als beste Nederlandse film.

• Sight & Sound heeft wederom een mooie internationale filmlijst, samengesteld door 121 critici . De top 3 is redelijk voorspelbaar, maar in de top 10 zitten ook onbekende parels als de Frans-Spaanse film Sirât en het Duits-Georgische Dry Leaf.

• Variety komt met een lijst van beste onopgemerkte films van het jaar. Een subjectief begrip uiteraard, maar toch is het een fijne poging om voorbij de usual suspects te kijken, met titels als The Surfer met Nicolas Cage, de indie-horror The Plague en het Zuid-Koreaanse A Normal Family.

Queer cinema in 2025

Het was een erg mooie jaar voor de queer cinema, zo merkte ik ook in mijn recensies voor Winq. De queer website Them kwam recent met een Top 10 beste lhbtqia+films van 2025. met mooie titels als Misericordia, A Nice Indian Boy en Peter Hujar’s Day. En op YouTube laat de Canadese filmjournalist Peter Knegt zijn eigen queer favorietenlijstje van het afgelopen jaar zien.

Hollywoods smaakmakers en underdogs in 2025

Dat de filmindustrie continu in beweging is, is bijna een cliché. Maar 2025 was wel een enorm hectisch jaar, met de miljardenovernamedans van Netflix en Paramount rond Warner Discovery als hoogtepunt - of zo je wil dieptepunt - van het jaar.

En er waren meer winnaars en verliezers. The Hollywood Reporter zette er 15 op een rij, van winnaars James Gunn en Apple TV tot verliezers Glen Powell en Stephewn King-verfilmingen.

Het Vlaamse vs. het Nederlandse filmjaar 2025

Er waren jaren dat de Vlaamse cinema wat bezoekcijfers en internationale prijzen flink boven de Nederlandse cinema uitstak. Maar dit jaar lijken de rollen omgedraaid. Nederlandse films als Voor de meisjes en The North hebben in 2025 een groot aantal bezoekers de zalen in getrokken én kregen bovendien lovende kritieken. Maar de Vlaamse cinema lijkt wel in een dal te zitten. Dat zegt in elk geval filmjournalist Ruben Aerts in de podcast DS Vandaag van de Belgische krant De Standaard. “Zijn we uitgekeken op de Vlaamse film?” vraagt hij zich retorisch af.

Filmjaar 2025 in Movie Mashups

De Movie Mashup is inmiddels een even grote traditie als het kerstdiner. Ook dit jaar zijn er weer een aantal toffe compilaties uitgekomen waarin we het Hollywood filmjaar nog één keer als één lange filmtrailer voorbij zien komen. Ik heb er drie uitgezocht.

• Flick Fanatics 2025 Movie Mashup

• Wagman Studios 2025 Movie Mashup

• Steve Golden 2025 in Film

Verder ontvielen ons deze week twee iconische en bevlogen Nederlandse filmmakers: Frans Weisz (87) en Paul de Nooijer (82). Op YouTube vond ik een prachtige aflevering van de onvolprezen serie Allemaal Film (2007), waarin Jeroen Krabbé met Frans Weisz terugkeert naar Rome, waar Weisz zijn cinematografische vuurdoop beleefde. En wil je meer weten over de bij het grote publiek onbekend gebleven Paul de Nooijer, bekijk dan een betoverende video op YouTube over zijn werk, samen met zijn broer Menno.

Een mooie filmweek iedereen!

Nieuw hoofdstuk in eeuwigdurende strijd tegen filmpiraterij

In Brussel heeft een brede mediacoalitie om bindende, snelle maatregelen tegen online piraterij van films, series en live tv gevraagd - de huidige aanpak is in hun ogen te vrijblijvend. Ondertussen werd deze week in Spanje een grote illegale streamer opgerold en offline gehaald. En in India is de populaire site MKVCinemas (goed voor zo’n 142 miljoen bezoeken per jaar!) recent gesloten na ingrijpen van de Alliance for Creativity and Entertainment (ACE), gesteund door meer dan 50 grote televisienetwerken en filmstudio’s, waaronder Disney, Warner Bros, Netflix, Paramount, Sony Pictures en Universal Pictures.

Australië draait aan de quotaknop, maar de streamers steigeren

Australië wil streamers vaste quota opleggen voor Australische content (drama, docu, kids) en meteen roeren de grote spelers zich: in een nieuwe coalitie noemen ze de verplichtingen onnodig en te rigide (“we investeren al fors”) en waarschuwen ze voor minder flexibiliteit en hogere kosten. Volgens Variety houdt de regering houdt vol dat harde quota nodig zijn om lokale makers structureel aan bod te laten komen. De komende weken barst het debat over drempels, definities en sancties pas echt los, dat waarschijnlijk wereldwijd impact zal hebben op deals en investeringen ver buiten Australië.

Acteren vs. algoritme: Weaver prijst Camerons ‘anti-AI’ houding

Sigourney Weaver zette op het Red Sea Film Festival de toon in het AI-debat door James Camerons performance-capture te prijzen als “niet AI, maar anti-AI”. Daarmee bedoelde ze dat Cameron technologie gebruikt die volgens haar het spel van échte acteerprestaties vergroot in plaats van vervangt. De Avatar-regisseur benadrukte recent ook dat er geen generatieve AI in de populaire filmfranchise wordt gebruikt.

Intussen roept de Britse acteursvakbond Equity zijn leden op om in staking te gaan tegen misbruik van digitale scans en stem- en beeldreplica’s. Een stevig signaal dat de AI-strijd tegelijk op de set én aan de onderhandelingstafel wordt uitgevochten - en dat er meerdere kanten aan het AI-verhaal zitten.

Letterboxd lanceert online streamingdienst met onbekende filmparels

Letterboxd lanceerde deze week een eigen online videotheek met gecureerde ‘verborgen parels’ (denk aan collecties als Unreleased Gems en Lost & Found). De nieuwste dienst in het al overvolle streaminglandschap startte op 10 december in 23 landen, waaronder België en Nederland. Films zijn te huur met een kijkvenster van 48 uur. Letterboxd is allang geen niche meer—de community groeide in twee jaar van zo’n 10 miljoen naar ruim 17 miljoen leden. In 2024 alleen al schreven gebruikers een kleine honderd miljoen recensies en markeerden 700 miljoen bekeken films.

Verderop ook nog wat ander filmnieuws, want er is gelukkig meer dan alleen de rode N. Een fijne filmweek!

Netflix slokt Warner op: waarom Hollywood, bioscopen en makers in de gordijnen hangen

Netflix heeft een akkoord bereikt om Warner Bros. Discovery – inclusief de filmstudio, HBO (Max) en een enorme catalogus aan film- en serieklassiekers – in te lijven in een megadeal van rond de 80 miljard dollar. Als de overname doorgaat, komen succesvolle franchises als Harry Potter, Batman en Game of Thrones onder hetzelfde dak te zitten als Stranger Things, en schuift de machtsbalans in de wereldwijde film- en streamingwereld definitief richting één superplatform. 

Wat ligt er precies op tafel?

De deal draait om de studio- en streamingtak van Warner Bros. Discovery: de historische Warner Bros.-studio, HBO (met succestitels als Succession en The Last of Us) en een gigantische bibliotheek van films en series, van Casablanca tot The Big Bang Theory. De klassieke kabelzenders – zoals CNN en TBS – worden eerst afgesplitst en verkocht, maar Netflix houdt wél de sportrechten (TNT Sports UK & Ireland) en de controle over een van de grootste ‘content libraries’ ter wereld. Het flink winstgevende Netflix - een unicum in streamingland - mikt op 2 à 3 miljard dollar per jaar aan extra kostenbesparingen en lijkt zo robuust genoeg om de enorme overnamesom te kunnen bolwerken.

Van biedingenstrijd naar “done deal”?

Maandenlang vochten Netflix, Paramount en Comcast als uitgelaten honden om het Warner-bot. Paramount klaagt inmiddels dat het biedingsproces vooringenomen was en dat Warner de voorkeur gaf aan Netflix. Netflix zat volgens verschillende berichten al in een exclusieve onderhandelingsfase. Met de nu aangekondigde overeenkomst lijkt de strijd beslist, maar de echte test volgt pas bij de karteltoezichthouders in de VS en Europa. Daar kan de deal nog flink worden vertraagd of zelfs afgeblazen. 

Open brief: anonieme topmakers trekken aan de noodrem

Op de achtergrond groeit het verzet in de industrie. Een groep “concerned feature film producers” – volgens Variety bestaande uit prominente filmmakers – stuurde een anonieme open brief naar het Amerikaanse Congres, waarin ze waarschuwen voor een “economische en institutionele crisis” als Netflix Warner mag opslokken. De brief is bewust niet ondertekend, waarschijnlijk uit angst voor repercussies van Netflix die met de overname tegelijk de grootste inkoper én distributeur van films is geworden. De makers roepen het Congres op om zich publiekelijk tegen de overname uit te spreken en de toezichthouders te dwingen de deal met “het hoogste niveau van antitrusttoetsing” te bekijken.

Vakbonden en bioscoopexploitanten slaan alarm

Niet alleen filmmakers maken zich zorgen: Hollywood-vakbonden en bioscooporganisaties vrezen massaontslagen, lagere lonen, kortere (of helemaal verdwijnende) bioscoopwindows en een verdere verschuiving van films naar streaming-only releases. Een verbond van vakbonden van waarschuwt zelfs voor een mogelijke daling van een kwart van de Amerikaanse box-office als Netflix zijn focus op streaming doortrekt naar de nieuwe Warner-catalogus.

Netflix’ weerwoord en de politieke nasleep

Netflix presenteert de overname uiteraard als een zegen: meer investeringen in productie, nóg meer keuze voor kijkers en de belofte om bestaande bioscoopreleases en -windows van Warner-titels tot 2029 te respecteren. Tegenstanders vinden dat weinig geloofwaardig en wijzen op eerdere deals waarin beloofde synergievoordelen vooral leidden tot bezuinigingen. Ondertussen krijgt de fusie ook een politieke lading: rechtse commentatoren als Laura Loomer in de VS spreken hun angst uit dat een “liberaal” platform als Netflix, met een productie-deal met de Obama’s op zak, via Warner nog dominanter wordt in de publieke opinie. En natuurlijk ligt de vraag: “wat wil Trump?” bij iedereen op de lippen.

Wat betekent dit voor Europa en Nederland?

Voor Europese filmmakers en exploitanten is de deal een nieuw hoofdstuk in een langslepend hoofdpijndossier: hoe houd je lokale filmproductie en -vertoning overeind tegenover een paar wereldwijde superplatforms? Mocht Netflix straks zowel eigen Originals als de Warner/HBO-bibliotheek strategisch kunnen inzetten achter exclusieve abonnementen, dan wordt de strijd om schermruimte – zowel online als in de bioscoop – alleen maar heftiger. Tegelijk kan een gigant als Netflix ook een nog belangrijkere co-producent worden voor Europese en Nederlandse makers; de vraag is vooral onder welke voorwaarden, en hoeveel ruimte er overblijft voor kleinere spelers en nationale omroepen om hun eigen verhalen te vertellen.

Verder in het nieuws

• In Bollywood woedt er deze maand in de bioscoop een ware slag om de kijker. Times of India beschrijft hoe belangrijk december voor de Indiase filmindustrie is geworden.

• De animatiefilm Zootopia scoort als een gek in de Chinese box-office en gaat daarmee in tegen de trend van een afnemend belang van Amerikaanse films in China, zo meldt de Guardian.

• Ondertussen heeft Amsterdamned 2 de beste openingsdag van een Nederlandse film in 2025, schrijft de Telegraaf. Nu zegt dat nog lang niet alles, maar met de matige track record van Dick Maas’ twee laatste films - 70.000 bezoekers voor Quiz (2012) en 30.000 bezoekers voor Prooi (2016) is dit in elk geval een opsteker voor de regisseur.

  ---

Ondertussen kondigde Eye ook een heel programma aan rond Dick Maas. Zijn Amsterdamned 2 gaat namelijk komende week groots in première. Het is ook de eerste Nederlandse film ooit die in IMAX wordt uitgebracht.

In deze 163ste nieuwsbrief gooi ik de filmluiken weer open tot ver voorbij de landsgrenzen. Een mooie filmweek iedereen!

Bioscoopbezoek in België wordt volgend jaar duurder

Waar in Nederland eerder dit jaar de bioscoopsector net buiten de btw-verhoging bleef, is diezelfde branche in België minder gelukkig. Daar is in het nieuwe begrotingsakkoord besloten tot een verhoging van de btw op cinematickets van 9 naar 12 procent. Een dat zullen filmliefhebbers meteen gaan merken. In tegenstelling tot Nederland kent België geen all-you-can-see passen zoals Pathé Unlimited of de KineCard. Alleen Cineville heeft sinds een paar jaar een Belgische kaart die in elk steden gebruikt kan worden. Misschien prikkelt de btw-verhoging nu ook de Belgische bioscoopketens tot abonnementen en innovaties.

Streamingdiensten laten Mexicaanse filmindustrie opbloeien

NRC brengt een mooi lang stuk over de Churubusco Studio’s in het zuiden van Mexico-Stad. Dit is van oudsher het kloppende hart van de Mexicaanse filmindustrie, maar had het lang lastig. Tot streaminggiganten als Netflix en Amazon Prime hun oog op dit enorme studiocomplex lieten vallen. Zo maakte Netflix er in 2024 Pedro Páramo, de duurste Mexicaanse film ooit. Ook weten veel voormalige Hollywoodregisseur deze plek tegenwoordig te vinden. vanwege de vele kansen en de grote vrijheid. Nu nog een bijnaam als Bollywood of Nollywood voor de Mexicaanse filmindustrie verzinnen…

Bollywood-legende Dharmendra (89) overleden

Opmerkelijk dat de NOS uitgebreid berichtte over de dood van Bollywood acteericoon Dharmendra Kewal Krishan Deol. Hij was vooral bekend met zijn voornaam en speelde in meer dan 300 films over een periode van ruim zestig jaar. Als spierbundel waren het vooral actiefilms waar hij de rol van good guy met veel charme neerzette. De Indiase premier Modi noemt de dood van Dharmendra het “einde van een tijdperk in de Indiase cinema”. Dharmendra’s begrafenis was zelfs live op de Indiase tv en op YouTube te zien.

Filmmakers roepen in India een nieuw tijdperk uit

Deze week kwam er ook heel ander filmnieuws uit India. Tijdens het International Film Festival of India benadrukten filmmakers uit Japan, Spanje, Australië en India de noodzaak van meer en structurele duurzaamheid in de filmindustrie. Onder het motto ‘een nieuw tijdperk’ legden bekende makers als Garth Davis, regisseur van het voor een Oscar genomineerde Lion, een directe link tussen duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid. “The state of the planet is a reflection of the state of us and our relationships,” aldus Davis tijdens een paneldiscussie.

Verder zijn de nominaties voor de European Film Awards deze week bekendgemaakt. Stuk voor stuk mooie arthousetitels, die het grote publiek alleen weinig zullen zeggen, constateert ook The Guardian. Een gemiste kans. Misschien kunnen we voor een goede promotiecampagne A.I. inschakelen?

Hoe geloofwaardig is de documentaire nog in het A.I.-tijdperk?

Met de huidige A.I. tools wordt het steeds lastiger om echt van nep te onderscheiden. Het is al een groter wordend probleem voor nieuwsorganisaties en -consumenten, maar documentairemakers zullen zich ook klaar moeten maken om hier een antwoord op te geven. De New York Times schets in een uitgebreid stuk de gevaren én kansen voor de creatieve documentaire en de gretigheid waarmee nu al A.I. voor genre-docu’s kan worden ingezet.

Ook op IDFA was er deze week aandacht voor de rol van A.I. bij documentaires. In Variety is een uitgebreid verslag te vinden van de discussies hierover tijdens het festival: “Deep fake is a crime, A.I. is [just] the tool”.

Maakt Hollywood tegenwoordig betere A.I.-verhalen?

The Guardian laat een andere kant van A.I. in Hollywood zien en signaleert dat de filmmachine steeds originele verhalen over - en vat ook met A.I. - maakt. Wat eerst nog beperkt bleef tot een rol in science-fiction verhalen, krijgt het nu steeds meer een alledaagse rol, zo is in een intrigerend overzicht te zien.

Amazon zet A.I. in voor videorecaps van populaire Prime Video-series

Ook streamers zijn druk bezig om met behulp van A.I. hun (potentiële) kijkers zo lang mogelijk aan zich te binden - tegen zo laag mogelijke kosten. Zo introduceert Amazon Prime Video een nieuwe AI-functie die automatisch korte videorecaps maakt van eerdere seizoenen wanneer een hitserie met nieuwe afleveringen komt. De ‘Video Recaps’ combineren geselecteerde scènes met een AI-gegenereerde voice-over tot een samenvatting die erg aan de traditionele filmtrailer doet denken. De functie wordt deze week in beta uitgerold voor enkele Engelstalige Prime Originals, waaronder Tom Clancy’s Jack Ryan en Fallout. zo weet Spreekbuis te melden.

Deze week is IDFA weer gestart in Amsterdam. Naast de gebruikelijke jaarlijkse interviews in de Filmkrant en Het Parool ($) met de nieuwe artistiek directeur Isabel Arrate Fernandez brengt Variety een interessant interview met Selin Murat in haar nieuwe rol als hoofd van IDFA Bertha Fund, met een focusverschuiving van filmfinanciering naar gemeenschapsondersteuning. Een interessante reactie op de huidige tijdgeest, zullen we maar zeggen.

Nog een leuk box office feitje: op 8 staat Voor de meisjes, direct gevolgd door Onze Jongens 3. Filmemancipatie?

Een fijne filmweek!

Pretpark Netflix vs. een authentieke filmbeleving

Veel medianieuws rond de opening van het eerste Netflix House, een indoor entertainment complex rond hun meest populaire titels. De streaminggigant gooide deze week een wervend filmpje online - al zie ik dit zelf vooral als een makkelijk scoren en inspiratieloos project.

Waar ik wel enthousiast van wordt, zijn projecten als de restauratie van filmpaleizen als Castro Theatre in San Francisco, dat liefdevol wordt teruggebracht tot de glorie van de hoogtijdagen, gecombineerd met hedendaagse standaarden. Bekijk vooral de video die hierover is gemaakt.

BFI ontvangt bijzonder 16mm archief van Monty Python-ster Terry Jones

BFI, de Britse variant van Eye Film, heeft de al zeer rijke collectie kunnen uitbreiden met het archief van de in 2020 overleden acteur en kunstenaar Terry Jones. Hieronder zijn Jones’ persoonlijke 16mm kopieën van alle Monty Python bioscoopfilms en unieke sketches uit zijn begintijd. En voor wie het op groot doek wil zien, kan terecht bij BFI Londen waar een speciaal event rond Jones wordt gehouden. Of bekijk deze heerlijke compilatie.

Christopher Nolan maakt van The Odyssey nu al een mythisch epos

Christopher Nolan tilt zijn Homerus-adaptatie The Odyssey naar mythische proporties: de film is volledig op IMAX-film gedraaid en Nolan zegt dat hij meer dan 600 kilometer aan celluloid door de camera heen heeft gejaagd. “As a film-maker, you’re looking for gaps in cinematic culture, things that haven’t been done before” zo zegt Nolan in een interview. Zo kennen we hem weer! De cast voer daarbij op echte zeeën en locaties om de fysieke ontberingen zo echt mogelijk te vangen. Of dat is gelukt, kunnen we vanaf 17 juli 2026 zelf in de bioscoop ondervinden.

Hoe Nederlandse films en series hiv en aids lieten zien

Recent verscheen van de hand van filmjournalist Robbert Blokland en journalist Matthijs le Loux het bijzondere boek Live to tell, over de geschiedenis van hiv en aids in Nederland. Daarbij is ook een mooi hoofdstuk gewijd aan de rol die Nederlandse films en series speelden bij de beeldvorming en acceptatie van dit virus. Niet alleen series als GTST en Medisch Centrum West, maar ook films als Lisa (1996) en Buddy (2015). En het boek kijkt alvast vooruit naar Michiel van Erps Downtown, de eerste grote Nederlandse film over de aidsepidemie die in 2026 in première gaat.

Bioscoopbouwexplosie in Amsterdam

Amsterdam is nu al met grote afstand dé bioscoopstad van Nederland, zo bleek eerder dit jaar uit een CBS-onderzoek. En die toppositie wordt de komende jaren alleen maar versterkt. Zo werd deze week bekend dat de gemeente Amsterdam een eenmalige subsidie van 550.000 euro uitkeert aan filmtheater Rialto Silo dat eind 2026 de deuren moet openen op het Zeeburgereiland. Het markante betonnen gebouw voegt hiermee vijf zalen toe aan het bioscoopaanbod. Maar dat is niet het enige. Deze week opende na een proefperiode ook Cinema The Pulse officieel zijn deuren. Het moderne complex op de Amsterdamse Zuidas telt zes zalen en zo’n 750 stoelen. En daar houdt het niet op. Vue Houthaven gaat binnenkort met 15 zalen en 1.000 stoelen de concurrentie met Pathé in de hoofdstad aan. En in Nieuw-West moet in 2027 het nieuwe filmtheater Oxville met vijf zalen en 350 stoelen verrijzen. Dat wordt nog een flinke strijd om de gunst van het Amsterdamse filmpubliek…

Filmfestival in New York stopt vanwege druk uit China

IndieChina, een filmfestival in New York voor de onafhankelijke Chinese cinema, heeft vlak voor het openingsweekend de handdoek in de ring moeten gooien. Zo’n 80 procent van de filmmakers trok hun film terug na vermeende druk vanuit de Chinese overheid. De Guardian beschrijft hoe de druk uit alle hoeken komt, zelfs van Chinese studenten die in de VS studeren. Human Rights Watch waarschuwt voor een nieuwe wereldwijde repressieve trend vanuit China.

Apple TV geeft kijkje in de toekomst

In het filmvakblad Screen International staat deze maand een interessant stuk over de nieuwe strategie van Apple TV. Uiteraard gebruikt de top van het streamingbedrijf dit moment voor een promo-praatje, maar het geeft ook een inkijkje in de ambities van Apple TV, dat nu in de VS tussen de 60 en 100 miljoen abonnees heeft: focus op de Engelstalige markt, meer originals, hun voorkeur voor main-stream genres en het succes van F1. Geruchten over eventuele overnames worden uiteraard ontkend - het blijft Apple. Wel wordt volgende week een nieuwe Apple TV-speler op de markt verwacht.

Tienduizenden banen in Italiaanse filmindustrie op de tocht

Een groot aantal Italiaanse filmprofessionals heeft de noodklok geluid over de toekomst van de eigen filmindustrie. De komende jaren draait de Italiaanse overheid de filmsubsidiekraan flink dicht: van 750 miljoen naar 500 miljoen euro. Daarnaast worden ook de bestaande belastingvoordelen voor het maken van films flink afgebouwd en worden verbeterprogramma’s voor bioscopen en filmdigitalisering grotendeels afgeschaft. CNA, de Italiaanse film- en audiovisuele associatie, waarschuwt nu voor het verdwijnen van 75.000 banen in de filmindustrie, zo schrijft Cineuropa.

Tips, feedback en commentaar mogen zoals altijd weer als reply op deze nieuwsbrief of direct naar filmnieuwsbrief@substack.com. Here we go!

‘Megalopolis’ promotie: clusterfuck of creatieve campagne?

Filmmaatschappijen hebben er nogal een handje van om quotes uit recensies compleet uit hun verband te trekken om het als euforische aanbeveling op posters te zetten of in trailers te gebruiken. Maar dat een filmmaatschappij complete quotes uit zijn duim zuigt, dat is toch wel echt next level. Lionsgate flikte dit kunstje recent bij de promotie van Francis Ford Coppola’s nieuwste film Megalopolis. Maar dat niet om de film op te hemelen, maar om Coppola’s vorige films - waaronder onbetwiste meesterwerken als The Godfather en Apocalypse Now - de grond in te boren, met verzonnen quotes als “A sloppy, self-indulgent movie” en “Hollow at the core”. Maar deze kreten lijken nu vooral op Lionsgate te slaan, die hier nu excuses voor heeft gemaakt. Aan de andere kant kan ik hier ook wel de humor van inzien, want creatief - met of zonder AI-gebruik - is het in elk geval wel.

Lees hier meer: https://www.theverge.com/2024/8/21/24225673/megalopolis-trailer-fake-quotes-movie-critics-pulled

Een hoopgevend filmfestival in voormalig oorlogsgebied

Het Sarajevo Film Festival bestaat dit jaar 30 jaar. Reden voor de New York Times om er even stil bij te staan. Terecht, want als je bedenkt hoe het festival ooit is ontstaan, dan kun je alleen maar bewondering hebben voor het uithoudingsvermogen van de mensen achter het festival. Ooit begon het namelijk als ondergronds project, in de jaren ‘90 van de vorige week toen Sarajevo tijdens de oorlog op de Balkan jarenlang onder vuur lag. Met geheime filmvertoningen werd geprobeerd om de nog aanwezige bewoners van de stad een hart onder de riem te steken en mensen door middel van film bij elkaar te brengen. Die missie heeft het Sarajevo Film Festival nog steeds. Een mooi hoopgevend stuk in deze ultra-polariserende tijden.

Lees hier meer: https://www.nytimes.com/2024/08/22/movies/sarajevo-film-festival.html

Vernietigend rapport over misstanden in Indiase filmindustrie

In Nederland weten we inmiddels na een aantal onthullende rapporten wel dat vrouwen in de film- en omroepwereld vaak met ongewenste intimiteiten te maken hebben. Maar die verhalen verbleken haast bij de beerput die nu in India is opengegaan. Daar is nu een vernietigend rapport uit 2019 eindelijk naar buiten gebracht, zo meldt de BBC. De bijna 300 pagina’s van een commissie die een deel van de gigantische filmindustrie in India onderzocht op seksueel wangedrag, geven een beeld van een verrot systeem waar mannen zich volledig vrij voelen om vrouwen te intimideren en zelfs te mishandelen. Machtige filmbonzen hebben vijf jaar lang het rapport binnenskamers werken te houden, totdat de druk te groot werd. Nu de geest eindelijk uit de fles is, is de vraag of er ook koppen gaan rollen.

Lees hier meer: https://www.bbc.com/news/articles/cgq24z8z817o

Podcasttip: 50 States of Cinema

Deze weken word je om je oren geslagen met verkiezingsnieuws uit de VS. Maar wil je de Verenigde Staten door een filmische bril bekijken én begrijpen, zoek dan de podcast 50 States of Cinema op. Hierin duiken de makers per aflevering in de kenmerken van één Amerikaanse staat en vergelijken dat met een film die er zich afspeelt. Wat klopt er en waar hebben de makers de plank compleet misgeslagen? Op dit moment staan er al vijf afleveringen online, waaronder Texas (over No Country for Old Men), Maryland (Pecker) en Pennsylvania (over Silver Linings Playbook).

Kijk hier voor de podcastlinks: https://50-states-of-cinema.captivate.fm

De discussie rond pauzes in films is weer helemaal terug

De vertoning van het 3,5 uur durende Killers of the Flower Moon van Martin Scorsese heeft het taboe van de filmpauze weer helemaal weer helemaal bespreekbaar gemaakt. Begrijpelijk denk ik, want zo wordt kunst ervaren wel heel letterlijk afzien. Maar waar leg je de grens? Er werd veel over geschreven de afgelopen weken. Een greep:

• Variety: Paramount en Apple waarschuwen bioscopen - ook die in Nederland - die de film met pauze vertonen: ”They have violated their contract”. Ook editor Thelma Schoonmaker gooit haar woede over deze bioscopen hard op tafel.

• The Guardian: Britse bioscopen negeren de waarschuwing uit Hollywood: “We had a lot of customers who said they felt intimidated by the length of the film. But when they found out we had an interval, they signed up.”

• De Morgen: “Wat is het alternatief? Dat mensen de film thuis kijken en tien keer pauzeren?”, aldus een Belgische arthouse-eigenaar.

• AD: ,Ik vraag me af of die lengtes wel voldoende worden gerechtvaardigd”, zegt filmwetenschapper Hassler-Forest.

Oppenheimer nog steeds de grote afwezige in Japanse bioscopen

Over lange films gesproken: het 3 uur durende Oppenheimer was een wereldwijde bioscoophit, behalve in Japan. Terwijl dat toch het op twee na grootste land is wat wereldwijde box office betreft. In andere Aziatische landen draaide de film wel voor volle zalen, maar de Japanse bioscoopbezoeker moet het zonder doen. En dat ligt niet alleen aan de gevoeligheid rond Hiroshima en Nagasaki.

» In de Japan Times een uitgebreide stuk over het hoe en waarom.

New Wave: een vergeten bloeiperiode van de Iraanse cinema

Naar aanleiding van een nieuwe filmserie in het MoMa in New York staat er een mooi stuk online over de Iraanse New Wave, zoals de grote diverse groep films die gemaakt werd voor de Iraanse revolutie wel wordt genoemd. Het geeft een fascinerend inkijkje in de creatieve films die er in relatieve vrijheid konden worden gemaakt. Je zou willen dat je mee films meteen na het lezen kan zien, maar weet dan dat dit Iran sowieso niet mogelijk is.

» Lees hier het stuk over de Iranian New Wave Cinema