Filmnieuwsbrief 168
De Oscarnominaties ontleed / Filmgemeenschap steunt Iraans protest / Het magische eindshot van 'City Lights'
Veel politiek in deze editie van de Filmnieuwsbrief. Van de steun van de internationale filmgemeenschap voor de Iraanse protesten tot een bevlogen Libanese regisseur voor de verdwenen filmcultuur in zijn land. Maar ook Hollywood geeft met de Oscarnominaties een statement af die je geëngageerd zou kunnen noemen. Gelukkig is er altijd nog de tijdloze schoonheid van ‘City Lights’. Alhoewel… hoe zat het ook al weer met de verbanning van Chaplin uit de VS?
Een fijne filmweek!
Oscarnominaties 2026: het verhaal achter de lijst
Het belangrijkste Oscarnieuws was meteen duidelijk: Ryan Cooglers Sinners schrijft geschiedenis met het recordaantal van 16 nominaties, een ongekende score die laat zien dat de huidige Academy het horror-genre inmiddels heeft omarmd, met nominaties voor beste film, regie en acteerprestaties. Daarachter komen Paul Thomas Andersons One Battle After Another met 13 nominaties en Guillermo del Toro’s Frankenstein en Joachim Triers Sentimental Value met beide negen nominaties, waarmee de Europese cinema goed vertegenwoordigd is.
De erkenning van Sinners wijst erop dat de Academy niet alleen maar gevoelig is voor serieus drama, maar nu ook Cooglers zwarte genre-oefening met een duidelijke maatschappelijke relevantie op het schild wil hijsen als teken van het verhaal dat Hollywood nu moet vertellen. Verder is de rol van streaming nu mainstream geworden, met de nominaties voor Netflix’ Train Dreams en Frankenstein.
En dan de ‘missers’. Op zich een onzinterm natuurlijk, want hoe leuk is het juist om verrassingen tegen te komen. En elk jaar de usual suspects is ook dodelijk saai. Wicked: For Good een snub? Gelukkig maar, zou ik zeggen. Deze bloedeloze franchise mag voorgoed de afgrond in worden gekieperd.
Bij de vrouwen lijkt het een strijd tussen Jessie Buckley (Hamnet), Renate Reinsve (Sentimental Value) en Emma Stone (Bugonia) te worden, met drie krachtige maar totaal verschillende acteerstijlen. Bij de mannen zijn zowel gevestigde namen als nieuwkomers genomineerd, maar het negeren van Paul Mescal voor Hamnet is toch wel een gemis.
Kortom: de nominaties van 2026 laten zien dat de Academy nieuwsgieriger en meer open-minded is dan vijf jaar geleden. Op 16 maart weten we of zich dat ook vertaalt in concrete gouden beeldjes.
Iraanse filmmakers in ballingschap: “Open het internet, stop de repressie!”
Ook Iraanse filmmakers laten van zich horen nu er in hun thuisland duizenden demonstranten door de Iraanse machthebbers om het leven zijn gebracht en het land zo goed als onbereikbaar is door het afsluiten van internet en telefoonlijnen. Cineuropa publiceerde recent een verklaring van de Iranian Independent Filmmakers Association en prominente makers in ballingschap. De oproep: laat ambassades in Teheran hun internettoegang openstellen voor omwonenden, zodat zij contact met de buitenwereld kunnen houden. 
Gisteren sloten wereldwijd zo’n 800 filmmakers zich bij deze oproep aan, waaronder Juliette Binoche, Marion Cotillard, Yorgos Lanthimos en verbannen Iraanse makers en acteurs als Golshifteh Farahani, Zar Amir Ebrahimi en Shirin Neshat. Zo wordt film naast escapisme ook steeds vaker uitgesproken politiek. Bittere noodzaak in deze tijd.
Libische filmmaker vecht voor terugkeer van bioscopen in zijn land
Ooit had de Libanese hoofdstad Tripoli een bloeiende film- en bioscoopcultuur. Maar sinds het bewind van Kadhafi en de oorlog die erop volgde, is deze totaal verdwenen. De Libanese regisseur Mouayed Zabtia wil met een eigen studio aan huis nu in het klein een revival starten. De bevlogenheid van Zabtia en het vertrouwen in de toekomst - mede door platforms als Netflix en Amazon en het eerdere succes van Libische films als Freedom Fields en Donga) laten zien dat de filmkunst juist op dit soort plekken al onze steun moet verdienen.
Hoe Chaplin het tijdloze eindshot van City Lights maakte
In alle hectiek van het actuele filmnieuws - om over de rest van het turbulente wereldgebeuren nog maar te zwijgen - is het fijn om een stuk tegen te komen over een film van 95 jaar oud: het prachtige City Lights van Charlie Chaplin. Alhoewel Chaplin ook in zijn leven al te maken had met de autocratische grillen van de Amerikaanse overheid. But that’s for another time…
BBC Culture duikt namelijk in de ontstaansgeschiedenis van de laatste close-up uit City Lights: het moment waarop de bloemenverkoopster de zwerver herkent. Er zijn set-anekdotes over Chaplin en Virginia Cherrill over hoe ze de emotionele ontlading in enkele dagen weten te perfectioneren tot een scène voor de eeuwigheid. Filmcriticus James Agee noemde dit ooit “het grootste stuk acteren dat ooit op film is vastgelegd.”
